یاد من باشد فردا دم صبح
جور دیگر باشم
بد نگویم به هوا، آب ، زمین
مهربان باشم، با مردم شهر
و فراموش کنم، هر چه گذشت
خانه ی دل، بتکانم ازغم
و به دستمالی از جنس گذشت ،
بزدایم دیگر،تار کدورت، از دل
مشت را باز کنم، تا که دستی گردد
و به لبخندی خوش
دست در دست زمان بگذارم
بخوان به نام گل سرخ
عزیز دور غمگین
عزیز دور غمگین بمان که شب سر اید
شکوفه های سیمین ز تیرگی در آید
عزیز دور عاشق بحوان ترانه ات را
بحوان مگر بگوشم خدیث باور آید
چه سود حواندنت را گه آنسوی چهانی
شب تو چون سر آید شب من از در آید
ولی به زنده ماندن بسی بهانه دارم
یکی همین که فردا بهاری دیگر آید
یکی همین که فردا نهال نو نشانم
یکی همین که دانه به ره کنم فشانه
مگر به بام خانه دوتا کبوتر آید
یکی همین که دستی ز دوستی یگیرم
کز آستین او گل به جای خنجر آید
پروانه
پروانه ای گرد فانوس خانه تیره پرستان می چرخید
با خود می گفت : قوی تر از تاریکی چیست ؟!
خورشید بالهایش را بر روی زمین گشود
پروانه دید صدایی از درخشش نورها
در فضای دل انگیز صبحگاهی پدیدار شد
و آهنگین گفت :قوی تر از تاریکی نورهای باهم بودن آدم هاست .
،
نورهای باهم بودن آدم هاست .
بگو
بامن از سیاهی نه از آسمان سراسر ستاره بگو
بامن از تاریکی نه از آفتابی که میدمد هماره بگو
بامن از بند نه از دستی که میکندش پاره بگو
با من از چاه نه از امید از چاره بگو
تقدیر را می پذیرم
سعی می کنم هر چه را زمستان از من گرفته در بهار پس بگیرم
ای دل غمگین مباش هنوز کبوتران زایش می کنند
هنوز قناری ها می خوانند
هنوز انسان گل سرخ می کارد
هنوز آفتابگردان به آفتاب سلام می کند
امید
مینویسم اگر از تاریکی شمعی برایت خواهم آورد
مینویسم اکر از زمستان با بهار تمام خواهم کرد
مینویسم اگر از زندگی امید را فرا خواهم خواند
ای آدمک برفی
مظهر زور برفی بودن و نبودن زورت ،،
مثل برف است تا گرما نيست ، تو هستی !
آنگاه که گرمای بيداری آدم های بيدار ابرهای وهمت را ازهم درید،
برف های زورت در هوا بخارند ،
