زندگی شیرین است، زندگی باید کرد
یاد من باشد فردا دم صبح
به نسیم از سر صدق، سلامی بدهم
و به انگشت نخی خواهم بست
تا فراموش، نگردد فردا
زندگی شیرین است، زندگی باید کرد
گرچه دیر است ولی
کاسه ای آب به پشت سر لبخند بریزم ،شاید
به سلامت ز سفر برگردد
بذر امید بکارم، در دل
لحظه را در یابم
من به بازار محبت بروم فردا صبح
یک بغل عشق از آنجا بخرم
فریدون مشیری
دوست میباید داشت
می توان با دست های پر از شکوفه های بهاری بین زمین و آسمان پل بست.
می توان با دست هایی پر ازاحساس همدردی روی لبهای خشکیده لبخند کاشت.
می توان با تقسیم دلواپسی ها و دلتنگی ها اشک های بی کسی را از گوشه ی چشمها پاک کرد.
می توان امید زنده بودن و با لذت زندگی کردن را در ناباوری ها شکوفا کرد.
بیایید در آستانه نوروز شادیهامان را با دیگران قسمت کنیم
چه آدمها که نان شب ندارند
به یاری شما چشم انتظارند
بیاییم با کمک کردن به یاران
بهاری نو بسازیم در بهاران
کوچ بنفشه ها
در روزهای آخر اسفند
کوچ بنفشه های مهاجر زیباست
ای کاش آدمی وطنش را مثل بنفشه ها
در جعبه های خاک یک روز می توانست
همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران در آفتاب پاک
رویا
من رؤیایی دارم، رؤیای رنگارنگ
رؤیای دنیایی سبز و بدونِ جنگ
دنیایی که بمب و موشک نمیسازه
دنیایی که تو اون زندونا تعطیلن
من رؤیایی دارم، رؤیای خوشبختی
رؤیای دنیایی بینفرت و سختی
هر آدمی شاد و هر ظالمی محکوم
رؤیای من اینه: دنیای بیکینه
شعری از هادی خرسندی برای ایران عزیزمان
کانال به کانال به دنبال توام من
با دیشِ دلم در پی کانال توام من
پیگیر خبرهای تو هستم به همه حال
یک لحظه کجا بی خبر از حال توام من
از بهر نوه قصه ی شهنامه بخوانم
تا شیفته ی رستم تو، زال توام من
تا هستم و هستی به جهان، ای وطن من
تو مال منی، مال منی، مال توام من
عزیز دور غمگین
عزیز دور غمگین بمان که شب سر اید
شکوفه های سیمین ز تیرگی در آید
عزیز دور عاشق بحوان ترانه ات را
بحوان مگر بگوشم خدیث باور آید
چه سود حواندنت را گه آنسوی چهانی
شب تو چون سر آید شب من از در آید
ولی به زنده ماندن بسی بهانه دارم
یکی همین که فردا بهاری دیگر آید
یکی همین که فردا نهال نو نشانم
یکی همین که دانه به ره کنم فشانه
مگر به بام خانه دوتا کبوتر آید
یکی همین که دستی ز دوستی یگیرم
کز آستین او گل به جای خنجر آید
باران بریز
شهراست پر غبار و هوا تیره است و تار/ ابر سیاه همهمه دارد ، به آسمان
انبوه دود و خاک ، نشسته به صحن باغ
دار و درخت و شاخه ی گل ، چهره بوته زار
دیریست باغبان ، نگرفته سراغ گل/ بر بسته بار ، و منزل دیگر گزیده است
آشفته خاطری ، زده ره بر درون باغ
بس شیره های شهد درختان ، مکیده است
باران بریز / رگبار قطره های زلال آب
دار و درخت و شاخه ی گل شستشو بده
ای باغبان شهر/ برخیز و خاک سوخته را رنگ و بو بده
باران بریز/ رگبار قطره های زلال آب
!مرغک تنها
خانهای داری تو در جنگل،
در جوار خانه ی صدها هزاران مرغ،
مرغ هایی رو به سوی خانه ی سیمرغ
در پرواز!ای سراپا تشنه ی پرواز!
ای که خواهی پر زنی آزاد!
رو به سوی آسمان باز،
ساز و برگی ساز تا با هم،
تیرگی را چاره گر باشیم!
در کنار صد هزاران مرغ،
بال در بال هزاران طالب سیمرغ،
لحظه ی پرواز را آماده باید شد!
نیکی را بکار
گر جایی دانه ای کاشته ای و فراموش کردی
باران روزی به تو خواهد گفت کجا کاشته ای …
پس نیکی را بکار،درون هر زمینی و زیر هر آسمانی و برای هر کسی...
تو نمیدانی کی و کجا آن را خواهی یافت!
که کار نیک هر جا که کاشته شود به بار می نشیند
نگاه کن پرندگان زمستانی چگونه در دل من خود را گرم می کنند
و ماه نیمه در طراوت روحم نیم دیگر خود را می جوید
ببین چگونه تو را دوست دارم
که آفتاب یخ زده در رگ هایم می خزد
و در حرارت خونم پناهی می جوید
باید از این دنیا گذر کنی
باید سهم تو مرداب های پرگل وچنارهای ستبر
وقر قاولان رنگین وآسمانی آفتابی
واندیشه های انسانی باشد
باید از این زندان از خود بیگانه وشکار انسانها
وخرافه های زمستانی قطبهای یخی قرنهای سلاخی
پرواز کنی وبه جرگهء مرغابی های جوان
آسمانها پیوند خوری
قاصدک در فکر آن روزیست تا در باد بهاران بال و پر گیرد
