آيا تو آفتاب را، به شهر خواهی برد
تا کوچه های خفته در ميانهٴ باران
و حرفهای نمور فاصله ها را
مشتعل کني
تا دو سمت رود بدانند
که آتش
هميشه نمی خوابد به زير خاکستر
من با سياهی دو چشم سياه تو
خواهم نوشت
بر هر کرانهٴ اين باغ
دستی هميشه منتظر دست ديگر است
چشمی هميشه هست که نمی خوابد
بازگشت
بی مرغ آشیانه چه خالی ست
خالی تر آشیانه مرغی
جفت خود جداست
آه ای کبوتران سپید شکسته بال
اینک به آشیانه دیرین خوش آمدید
اما دلم به غارت رفته ست
با آن کبوتران که پریدند
با آن کبوتران که دریغا
هرگز به خانه بازنگشتند
هوشنگ ابتهاج
فردا دیر نیست !
تا تو به اتوبوس دوست داشتن برسی .
فردا دیر نیست !
تا تو با پرندگان مهاجر همراه شوی
فردا دیرنیست !
تا تو دلتنگی هایت را روی شانه های باد بگذاری
فردا دیر نیست !
تا تو دردها و رنج هایت را قسمت کنی
فردا دیر نیست !
که بگویم از دوست داشتن هراس نداشته باش
گل سرخ دوستی
و زیر باران
که همه را می شوید
چترمان را تقسیم کنیم
کسی فکر نمی کند
بالا ترین شاخهء سرخ دوستی کجاست
همدیگر را دوست بداریم
اگر شاخهء سرخ
در دست ما نیست
بید مجنون
بیدِ مجنون ام
در پریشانی به دنیا چشم بگشودم
تا پریشان تر روم از یاد
در پریشان خانه ی دوران.
هر پرنده در قفس جان داد
هر شقایق بر زمین افتاد
برگی از من ریخت و
بدینسان
با دلی ناشاد
چهره در گیسو نهان کردم
تا نبیند اشکِ چشمانِ مرا صیاد
والنتاین مبارک
تنفس:شروع زندگیست
عشق:قسمتی از زندگیست
دوست خوب:قلب زندگیست
گاهی دلگرمی یک دوست معجزه میکند
از خورشید نمی هراسید !زور مندان ،
درست است كه یخ های جهلتان قطور ،
و زمستان شهرتان طولاني ست!
از ياد برده ايد زمستان هم فصلي ماندني نيست !
مبادا فراموش كنيد!خورشيد پشت ماست
عزیز دور غمگین
عزیز دور غمگین بمان که شب سر اید
شکوفه های سیمین ز تیرگی در آید
عزیز دور عاشق بحوان ترانه ات را
بحوان مگر بگوشم خدیث باور آید
چه سود حواندنت را گه آنسوی چهانی
شب تو چون سر آید شب من از در آید
ولی به زنده ماندن بسی بهانه دارم
یکی همین که فردا بهاری دیگر آید
یکی همین که فردا نهال نو نشانم
یکی همین که دانه به ره کنم فشانه
مگر به بام خانه دوتا کبوتر آید
یکی همین که دستی ز دوستی یگیرم
کز آستین او گل به جای خنجر آید
پرنده تا زقفس پرکشید در باران
به سویِ جنگل شادی پرید در باران
شتابناک ز آفاقِ خون و خشم گذشت
به سر زمین سپیدی رسید درباران:
نشست روی نهالی که قطره های امید
زشاخه هاش فرو می چکید درباران
عجب آشفته بازاری است دنیا
عجب بیهوده تکراری است دنیا
سبک بالان ساحل ها ندیدند
به دوش خستگان باریست دنیا
عجب فرسوده دیواریست دنیا
عجب خواب پریشانیست دنیا
از نو پرواز کن
ای کبوتر چاهی
به کدامین راهی
راه ، مسدود است و تو در اشتباهی
آب در چاه حیات خشکیده است
صیاد تازه نفس با قفس
از راه رسیده است
از نو پرواز کن آسمانی دیگر بجوی
رسالت
باید راه را به شاهراه تبدیل کرد
و مهربانی را ه رسالتی روزمره
تا پناه عابرانی باشد که در نجابت یک چرا سرگردانند
باید در بیکرانگی وجود لذت تر شدن از شبنمی را یافت
و آن وقت در زلال نگاهی عمری به تماشای دوستی نشست
به امید آن که شمعی باشم ، در تاریکی
آن گاه که هنگام خواب ، ستارگان را می شماری ،
به دیگری هم فکر کن .
چه بسیار اند که سر پناهی برای خواب ندارند .
آن گاه که در دنیای خیالات سیر می کنی ،
به دیگری هم فکر کن .
آنان که حق سخن را هم از ایشان گرفته اند .
آن گاه که به دیگران فکر می کنی ...
- به آن دوردستان ،به خودت فکر کن...و بگو :
به امید آن که شمعی باشم ، در تاریکی .
