جوجه هایم! نغمه خوانی ها کنید
د رکنارم شادمانی ها کنید
گر شما را نیست پر، اینک پرم
بر شما این بال و پر می گسترم
گر شما را ناتوان این دست و پاست
در تنم تاب و توان بهر شماست
گرچه گه در آب و گه در آتشم
با شما یاران و دلبندان خوشم
در دلم شور از شما شور از شما
چشم بد دور از شما، دور از شما.
زنده یاد سیمین بهبهانی
عید پاک
چرا پنجره را باز نمیکنی؟
چرا دلت را رها نمیکنی در مهتابی یک غزل؟
چرا مرا به یاد نمیآوری؟ من هدهدم نه طیاره
غزل آورده ام از سلیمان نه بمب از سلمان
پنجره را باز کن
مهربانی خسته است
کوله بارش را بگیر
مهربانی چای می خواهد بریز
مهربانی غصه دارد زودباش دستمالی را بیاراشک هایش را بگیر
می گذارم روی میز چای و دستمال تمیز
نان گندم
در سینه ام گندم می کارم
و صبر می کنم
تا امید آن را برویاند
و خوشه های رسیده اش را
با داس عاشق خود درو کند
تا محبت دانه هایش را ببرد
و به آسیاب ابرها بریزد
تا آن را در تنور داغ آفتاب بپزد
این بزرگ ترین رویای من است
که نان مثل باران از آن همه باشد
و باد تا ابد آن را
عادلانه بر زمین تقسیم کند.
زندگی را بیاموزیم
از:طاووسی که زشتی پاهایش، افسردهاش نساخته
کرمی که بیدست و پا بودنش، او را از حرکت باز نداشته
جغدی که شبها به مراقبه مشغول است.
عقابی که چشمانش را به هدفش دوخته است
سگی که تو نجس میخوانیَش ،اما او به تو وفادار است
گوسفندی که قربانی خوشیها و ناخوشیهای توست اما باز برایت برکت میاورد
ای دختر بهار
خوش آمدی به سر زمین من
سر زمین شعر ها و اشکها و لبخندها سرزمین هزارها و هزاره ها
سرزمین وحدت .همدلی های بی کینه .برای گریز از هر چه ناکامی
خوس آمدی بهار من
گل منای شکوفه ی شادی،
همه جا را گرفته روح ِ بهار
گرم رقص است لاله ی تبدار،
آسمان عطر زندگی دارد،
اخترانند زنده ی بیدار،
ای گل من تو هم شکو فه بر آر!
چون شقایق بجوش از دل ِکوه!
نغمه سر کن، بخوان دوباره به ناز،
گل منای شکوفه ی شادی،
گل منای بهار آزادی!
بر خیز مهمان آمده از دور دستِ آرزو
تا پُر کند انبان خود، فرسنگ ها طی کرده او
بعد از زمستانی چنان اینک بهارانی چنین
شوریده وش شعری بخوان ماتم ز دنیامان بشو
از سبزه دارد ارمغان ، وز لاله، سنبل، ارغوان
شیدایی ایرانمان از چشمه ریزد در سبو
اکنون جوانه خنده را شیرینی آینده را
خوانـَد به گوش ات پس بیا، از گل بگو از گل شنو
نوروزمان پیروز شد دیروزمان امروز شد
خورشید، جان افروز شد جادوی عطرش را ببو
بهاران
بهار آمد، گل آمد، گل به گلدان کردهای یا نه؟
لبت خندان چو گل، و اندوه پنهان کردهای یا نه؟
سر آمد موسم تاریکی و سرما و دلسردی
زمستان رفت، دل، گرم از بهاران کردهای یا نه؟
رسید ایام شادی، نغمه خوانی، عشق ورزیدن
به رسم عاشقی «این مشکل آسان» کردهای یا نه؟
دلت تنگ است می دانم، غریبی درد جانسوزی است
ولی یادی ز یارانت در ایران، کردهای یا نه؟
