خانه دوست اینجاست
من دلم میخواهد
خانهای داشتم،
پر از دوستانِ یک رنگ
از شقاوت، از ریا خالی،
از تنفر بیزار،
و دورویی نیست میان
گوش تا گوش بنشینند بَرِ هم.
و من آن روز
شتابان و غزلخوان میرفتم،
به در خانهی سهراب،
و به اشگِ چشمِ شقایقهای وحشی،
بر سَردَرِ آن،
مینوشتم ای دوست
تو اگر بار دگر برخیزی،
میدانی
" خانهی دوست کجاست؟
تابستان شهر من تهران
در خیابانهای شهر من ناودانها خواب باران میبینند
آفتاب قطره قطره از گریبان جاریست و هنگا مه ای برپاست
صدا به بیصدایی خو گرفته و فرصت خندیدن به خاموشی و قلمرو عشق رویاست
با اینهمه هنوز سرها پر از امید و دلها پر از صفا و چون شهر من زیباست
من خانه های قدیمی را دوست دارم
تاریخ در آنها به زیبایی در حرکت است
هنوز حیاط هست حوض است سفره ها گسترده اند
کوزه ها مملو از ترشی نذری پزان به راه باغچه هنوز آرزو نشده
چایی همیشه دم است نان برکت سفره است گلدان ها در خانه اسیر نیستند
درخت یاس هنوز هست بوی یاس از شیشه های عطر نمی آید
همه چیز زنده است حتی اگر آن خانه سال های سال متروکه مانده باشد
برای تنهایی زنان سر زمینم
دنیای غم انگیز نادرستی داریم
خیلی ها سهم شان را
در اشتباه یک باور ساده از دست داده اند
خیلی ها رفته اند رو به راهی دور
که نه دریچه ای چشم به راه و
نه دریایی که پیش رو
عبور از این همه هیاهو
دشوار است
معلوم نیست این قهقهه ی کدام کباده کش کور است
که نمی گذارد حتی باد
هق هق خاموش زنان سرزمین مرا بشنود
سید علی صالحی
با عشق پیدایش کنید
گم شده شوریدگی، با عشق پیدایش کنید
این شب بی وقفه را لبریز رویایش کنید
از مِهِ اوهامِ پوشالی برون باید شدن
گوهر اندیشه را سرشارِ پروایش کنید
گر مترسک رو تهانـَد در نقاب آدمی
وقت عصیان چون رسد ،بی وقفه افشایش کنید
می رسد آخر طلوعی از ورای حجم شب
هم دلانه شوق را راهیِ فردایش کنید
آری از فردا دمد روز شکفتن نو به نو
گم شد ار شوریدگی، با عشق پیدایش کنید
ویدا فرهودی
ما بر میگردیم
ماروزی عاشقانه بر میگردیم
بر درد فراق چاره گر میگردیم
از پا نفتاده ایم و تا سر داریم
در گرد جهان به درد سر می گردیم
خندان ما را دوباره خواهی دیدن
هرچند که با دیده تر می گردیم
خکستر ما اگر که انبوه کنند
ما در دل آن توده شرر می گردیم
گر طالع ما غروب غمگینی داشت
این بار سپیده سحر می گردیم
چون نوبت پرواز عقابان برسد
ما سوختگان صاحب پر می گردیم
نایافتنی نیست کلید دل تو
نا یافته ایم ؟ بیشتر می گردیم
از رفتن و بدرود سخن ساز مکن
ای خوب ! بگو بگو که بر می گردیم سیاوش کسرائی
در پس پنجره ی کوچک من
خفته شهری خاموش
در ودیوار مزّین شده با رنگ سراب
و زمین تشنه ی یک قطره ی آب
باید این پنجره ها را بگشود
باید این گرد غم از سینه زدود
باز باید خندید
باز باید که بر این شهر و دیار
ز آسمان
بذر خوبی و محبّت پاشید
باید این پنجره ها را بگشود
باید این گرد غم از سینه زدود
