ماه بالاي سر آبادي است، اهل آبادي در خواب . روي اين مهتابي، خشت غربت را مي بويم. باغ همسايه چراغش روشن . من چراغم خاموش. ماه تابيده به بشقاب خيار، به لب كوزه آب. *** غوك ها مي خوانند . مرغ حق هم گاهي . كوه نزديك من است : پشت افراها، سنجدها . و بيابان پيداست . سنگ ها پيدا نيست ، گلچه ها پيدا نيست . سايه هايي از دور، مثل تنهايي آب، مثل آواز خدا پيداست . *** نيمه شب بايد باشد . دب اكبر آن است : دو وجب بالا تر از بام . آسمان آبي نيست ، روز آبي بود . ياد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قيسي بخرم . ياد من باشد فردالب سلاخ. طرحي ازبزها بردارم طرحي از جاروها ، سايه هاشان درآب ، ياد من باشد، هرچه پروانه كه مي افتد در آب، زود از آب درآرم . ياد من باشد كاري نكنم . كه به قانون زمين برخورد . ياد من باشد فردا لب جوي ، حوله ام را هم با چوبه بشويم ياد من باشد تنها هستم .     ماه بالاي سَر تنهايي است سهراب سپهری   تنهائی     تنهائی جای پایش را عمیق تر و ماندن در این غربت لحظه های غرق در مرداب را شدت بخشیده مانند شاخه ای خشک شکننده و چون عمر یک حباب لحظه های شیرین، کوتاه کوره راه خوشبختی، تاریک و متروک زمان در تسخیر پائیز و من همچنان در انتظار بهار ...        . همچنان در انتظار بهار .... سعید توللی عجب بيهوده است اين فاصله ! آدم دور می شود، دور ِ دور و آرام آرام در پستوهای اين جاده ی بی فروغ رخنه می کند. و چه بی رحم اند ، کرم های سياه تنهايی ، ذره ذره ی وجودت را می بلعند ، بی توقف ...