زن

من زنم آن صدا ترین حنجره ی زمانه ها

                   پنجره ای بسته در آن سرخ ترین ترانه ها

                   لیلی ام و ز عطر من، بوی جنون دهد جهان

                   تا که زمین ِتشنه را پر کنم  از جوانه ها

                   گرمی ِ مهر بانی ام، گربـدَود به پیکرت

                   سر کشد ت ز پا و سر، تا به ابد زبانه ها!

                   آرش و کاوه می شوی، پرده ی یاوه می دری

                    کی برسد به گـَرد تو، کــُهنگی  ِ بهانه ها ؟* * *

 شرقی سرکشم ام، ببین، رغم ِریای  زُهد ودین

خامه به دست می دهــم، خاتمه بر فسانه ها 

شاهد جاودانه ام، نیک و بد ِ وجود را

زشتی تو کنم عیان ، با مدد ِ نشانه ها:

سنگ زنی به مادران، جامه دری ز دختران

با تو، نه بانگ خنده ای، سر بکشد ز خانه ها 

عشوه و ناز من مبین، گربرسم به مرزکـین

شعر دهد به واژه ام، وسعت ِ بیکرانه ها  

نعره شود نوای من، کینه شود صفای من

رعد خروش من دَرَد، شیهه ی تازیانه ها 

من زنم از حضور من، بود و نبود ِ روح و تن

شاعر زندگانیم ، با غـــــزل و ترانه ها........

 ویدا فرهودی