بید مجنون

بیدِ مجنون ام
در پریشانی به دنیا چشم بگشودم
تا پریشان تر روم از یاد
                         در پریشان خانه ی دوران.


هر پرنده در قفس جان داد
هر شقایق بر زمین افتاد
برگی از من ریخت
                      و
بدینسان
با دلی ناشاد
چهره در گیسو نهان کردم
تا نبیند اشکِ چشمانِ مرا صیاد.


بیدِ مجنون ام
لاله آسا
         غرقه در خون ام.               

فتح اله شکیبایی