می توان با دست های  پر از شکوفه های بهاری بین زمین و آسمان پل بست.

می توان با دست هایی  پر ازاحساس همدردی روی لبهای خشکیده لبخند کاشت.

می توان با تقسیم دلواپسی ها و دلتنگی ها اشک های بی کسی را از گوشه ی چشمها  پاک کرد.

می توان امید زنده بودن و با لذت زندگی کردن را در ناباوری ها شکوفا کرد.

ای کاش

کاش میشد اشگ را تهدید کرد            مدت لبخند را تمدید کرد

کاش میشد از میان لحظه ها              لحظه دیدار را نزدیک کرد