آرزوی دل هر انسانی

کاش می‌شد، که به دشتِ دلِ هرانسانی، بذر امید بکاریم
تا سیاهی جای خود را به سپیدی بدهد.
و قفس ها، همه خالی گردند،
و نسیم سحری،روی آرامش اندیشۀ ما،شبنم عشق بنشاند.
 کاش می‌شد که غم و دلتنگی،
رخت می‌بست از این باغ که نامش دنیاست.
وبه یلدای زمستانی و تنهایی هم،
یک بغل عاطفۀ گرم نثار می‌کردیم.

جواد  پارسای