بید مجنون
بیدِ مجنون ام 
در پریشانی به دنیا چشم بگشودم 
تا پریشان تر روم از یاد 
در پریشان خانه ی دوران. 
هر پرنده در قفس جان داد 
هر شقایق بر زمین افتاد 
برگی از من ریخت و 
بدینسان 
با دلی ناشاد 
چهره در گیسو نهان کردم 
 تا نبیند اشکِ چشمانِ مرا صیاد