سر زمین من
آی نارنجستان، مرا به نسیم اردیبهشت مهمان کن
که بهارانت رویای هزاره های کودکی من است
تو را دوست می دارم مثل پرنده ای که آشیانش را
و بی آشیانگی تلخ ترین حکایت تاریخ است
لبخند بزن ای ستاره ای که فروغت کلید قفلهای بسته است!
 دوباره لبخند بزن