شستشويش دهم از رنگ گناه
شستشويش دهم از لكه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه
ناله می لرزد ، می رقصد اشك
به خدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد واز شاخم چيد
شعله آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
می روم ، خنده به لب خونين دل
می روم از دل من دست بدار
ای اميد عبث بی حاصل( فروغ فرخزاد

آن کلاغی که پريد
از فراز ِ سر ِ ما
و فرو رفت در انديشه ی ِ آشفته ی ِ ابری ولگرد
و صدای اش همچون نيْزه ی ِ کوتاهی پهنای ِ افق را پيْمود
خبر ِ ما را با خود خواهد برد به شهر

(فروغ فرخزاد)

 مهتاب

ميتراود مهتاب
ميدرخشد شبتاب
نيست يکدم شکند خواب به چشم کس ليک غم اين خفته چند خواب در چشم ترم ميشکند
نگران با من استاده سحر صبح ميخواهد از من
کز مبارک دم او آورم اين قوم بجان باخته را بلکه خبر
در جگر خاری ليکن از ره اين سفرم ميشکند
نازک آرای تن ساقه گلی که بجانش کشتم
و بجان دادمش آب ای دريغا ببرم ميشکند
دستها ميسايم تا دری بگشايم
بر عبث ميپايم که بدر کس آيد
در و ديوار بهم ريخته شان بر سرم ميشکند
ميتراود مهتاب ميدرخشد شبتاب
مانده پای آبله از راهی دراز
بردم دهکده مردی تنها کوله بارش بر دوش
دست او بر درو ميگويد با خود
غم اين خفته چند خواب در چشم ترم ميشکند   نيما يوشيج